idę przez las po czterdziestu trzech latach, w takim nostalgiczno-smutnym-jesiennym nastroju….twarze drzew odprowadzają mnie pustymi oczodołami konarów…

…..ze złością….

…zdziwieniem…

….i melancholią….

…martwe liście uwięzione w ostatnich objęciach drzew…smutnych jakby po odejściu dzieci….

….rodzinne więzy…bądź pęta…

…nie dają im się zagubić…w tłumie innych…leżących na ziemi…

…gałęzie jak…

…matczyne dłonie, co chcą przed złem ochronić…

i w tym jesiennym smutku…nagle coś czego nie widać zza betonowych bram miasta…

…dziadunio…

…na ławeczce w środku lasu siedzi… i rżnie na harmonii…drzewom, ptakom, i innej zwierzynie…

…wojskowa czapka opada mu na oczy…jest on…przyroda…i jego muzyka…parę fałszywych dźwięków…ale całość jest szczera…

…co za historia…jednak poeci…artyści i przemiłe dusze…jeszcze istnieją…ale jednak głęboko ukryte…w sercu lasu….nie na deptaku…z instrumentem i karteczką ” ZBIERAM NA PIWO”….

….uśmiecha się do mnie…

…przez chwilę czujemy dotyk własnych uczuć…myśli…smutków…i dajemy sobie radość…fałszująca harmoszka…i lekko zdezelowany aparat…

….dziadek jesień?…

…gdy odchodzę…po paru słowach…dziadunio patrzy w dal….z uśmiechem…ja też w dal odchodzę z uśmiechem…

…ogłupiała przyroda…

…żegna mnie świeżymi pączkami na gałęziach…którym nie dane będzie się rozwinąć…jesień już…wychodzę z lasu w dżunglę miasta…ale mój nastrój jest już znacznie lepszy…dostałem piękny urodzinowy prezent od losu…wzruszenie….